Daryl Mandryk

Links: Website |
Κατηγορία Artists
Πέμπτη, 08 Νοεμβρίου 2018 Διαβάστηκε 14 φορές
Τεύχος 03 | Bitter Squid

Gallery

Η Τέχνη του  Daryl Mandryk

Είμαι καλλιτέχνης, και ζω και εργάζομαι στο Βανκούβερ του Καναδά. Αυτή τη στιγμή, δουλεύω σε μια εταιρία παραγωγής  video games, τη Buena Vista Games, η οποία δημιουργεί concept art για τα πιο τρελά πράγματα. Πριν από αυτό, δούλευα για μια άλλη εταιρία, την EA. Σε κάποια προηγούμενη ζωή, φορούσα κουστούμι και γραβάτα, και παραλίγο να τρελαθώ.

Εδώ είμαστε λοιπόν!

-Daryl-

Daryl Mandryk

Η σκοτεινή τέχνη ενός επιχειρηματία που έγινε καλλιτέχνης.

Συνέντευξη : Jean-Eric Henault

Πηγή: CGchannel

Στην αρχή της καριέρας του, εφοδιασμένος με ένα πτυχίο στον επιχειρησιακό κλάδο, και ενώ φορούσε κουστούμι και γραβάτα, ένιωσε ότι κάτι έλειπε από τη ζωή του. Επέστρεψε στα θρανία για να σπουδάσει computer animation.

Τα τελευταία χρόνια, φαίνεται ότι πολλοί καλλιτέχνες που ασχολούνται με την ψηφιακή εικόνα, γυρίζουν την πλάτη στους στην τεχνική, πολυγωνική και απαιτητική διαδικασία του 3D και μεταναστεύσουν σε εκείνη του 2D που αποτελεί μια προσέγγιση πιο δημιουργική και με μεγαλύτερη ελευθερία.

Μήπως κάνουμε μια στροφή προς την ουσία της δημιουργικότητας; Σε αυτή τη συνέντευξη, ο Daryl Mandryk μοιράζεται τη δική του εμπειρία.

CGC: Θυμάσαι το πρώτο video game στο οποίο εθίστηκες;

Daryl: Ως παιδί, εθιζόμουν σε κάθε video game που αποκτούσα, ήταν κάτι που δε μπορούσα να ελέγξω. Το Pool of Radiance ήταν, ίσως, το πρώτο παιχνίδι στο οποίο πραγματικά εθίστηκα, σε τέτοιο βαθμό ώστε να περνάω όλο μου το χρόνο παίζοντάς το.  Ήταν η παλιά έκδοση “golden box” από το SSI (Strategic Simulation Inc.). Στο γυμνάσιο έπαιζα το Dungeons & Dragons, κι έτσι αυτό το παιχνίδι ήταν σαν να ήρθε εξ ουρανού. Θυμάμαι ότι περνούσα όλο το καλοκαίρι στο υπόγειο του σπιτιού μου προσπαθώντας να το τερματίσω. Λόγω του ότι ο υπολογιστής μου ήταν αργός, μια μάχη μπορούσε να διαρκέσει και μια ώρα, και αυτό εξαρτιόταν από τον αριθμό των τεράτων που έπρεπε να πολεμήσω. Ήταν πολύ χαζό αλλά απόλαυσα κάθε στιγμή.

CGC: Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θυμάσαι να σχεδιάζεις;

Daryl: Δύσκολη ερώτηση… Θυμάμαι αμυδρά να σχεδιάζω ένα χαρακτήρα που έμοιαζε με εξερευνητή και μια πυραμίδα για κάποια εργασία στο σχολείο, στην 1η ή τη 2η τάξη. Είναι δύσκολο να θυμηθώ τη χρονική στιγμή που άρχισα να σχεδιάζω, γιατί φαίνεται σαν κάτι που έκανα πάντοτε.

CGC: Υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο γεγονός που σε ώθησε να διαλέξεις αυτό το δρόμο;

Daryl: Απόγνωση; Δεν είχα κανένα στόχο, όταν αποφοίτησα από το πανεπιστήμιο. Είχα ένα πτυχίο στον τομέα των επιχειρήσεων, και βασικά, πίστευα ότι είχα επιλέξει να ακολουθήσω μια καριέρα που στην πραγματικότητα δεν ήθελα. Ήξερα ότι το ενδιαφέρον μου για την τέχνη ήταν αληθινό, αλλά τότε δεν γνώριζα αρκετά σχετικά με το πώς θα μπορούσα να κάνω καριέρα σε αυτόν τον τομέα. Μετά από ένα μικρό χρονικό διάστημα, κατά το οποίο φορούσα κουστούμι και γραβάτα κάθε μέρα, αποφάσισα ότι θα τα έπαιζα όλα για όλα, θα πήγαινα ξανά σχολείο για να σπουδάσω computer animation και θα αφιερωνόμουν στο να παράγω τέχνη. Ήταν το μοναδικό πράγμα με το οποίο παθιαζόμουν, γι’ αυτό αποφάσισα να το κάνω. Όσον αφορά στην επιλογή καριέρας, πιστεύω ότι μου ταίριαζε πολύ. Μου άρεσε η παραδοσιακή τέχνη και οι υπολογιστές, κι έτσι η ψηφιακή τέχνη ήταν απλώς ένας καλός συνδυασμός και των δυο. 

CGC: Τι πιστεύεις ότι θα μπορούσες να κάνεις, αν δεν υπήρχαν οι υπολογιστές ως επιλογή καριέρας;

Daryl: Μπορεί να μάθαινα να ζωγραφίζω με λαδομπογιά και να έκανα αυτό. Σε αυτή την περίπτωση προφανώς,  δε θα υπήρχε ανάγκη για δημιουργούς video games, αλλά μπορεί να υπήρχε ανάγκη για εικονογράφηση στη λογοτεχνία ή για κάτι άλλο με το οποίο θα ασχολούμουν. Νομίζω ότι όπως και να είχε, θα κατέληγα να εργάζομαι ως καλλιτέχνης και πιθανότατα ως παραδοσιακός ζωγράφος.

CGC: Κάποιες από τις παλαιότερες δουλειές σου περιλάμβαναν αρκετό 3D. Αυτό έχει σχεδόν εξαφανιστεί από τις τελευταίες σου δουλειές. Εγκατέλειψες τελείως το 3D;

Daryl: Νομίζω ότι βγήκα από την πλάνη της όλης ιδέας της δημιουργίας σε 3D. Στην αρχή ήταν πολύ δελεαστικό το να κάνεις κάτι σε 3D… και πραγματικά ένιωθες ότι ήσουν στην κόψη του ξυραφιού όσον αφορά στην τέχνη. Ουσιαστικά είχα γίνει δημιουργός 3D, αφού είχα επικεντρωθεί περισσότερο στο modeling και στο texturing, χωρίς όμως να ασχολούμαι με την πλευρά του animation. Στην αρχή δεν είχα πρόβλημα, αλλά στο τέλος της ημέρας κοίταζα αυτά που είχα φτιάξει και συνειδητοποιούσα ότι έκανα απλώς 3D-character concept art. Αυτό δεν ήταν κακό, όμως ο χρόνος και η προσπάθεια που απαιτούσε ήταν, απλώς, γελοία. Πήγαινα για ύπνο με πόνους στα χέρια και πρησμένους καρπούς, χωρίς να αξίζει τον κόπο. Και κατάλαβα ότι η εξέλιξή μου ως καλλιτέχνης ήταν περιορισμένη, γιατί αντί να ξοδεύω το χρόνο μου σε καλλιτεχνικά θέματα εγώ ασχολούμουν περισσότερο με τεχνικά. Επίσης, γράφτηκα στη σχολή επειδή σκεφτόμουν ότι η δουλειά του 3D ήταν τόσο καλή όσο και του 2D, και γιατί ένιωσα ότι έπρεπε να επιστρέψω στα θρανία για να χτίσω πιο γερά θεμέλια για τον εαυτό μου. Κατά κάποιο τρόπο, πίστευα ότι το 3D ήταν ο σύντομος δρόμος από τον οποίο θα κέρδιζα χρόνο γιατί δεν θα χρειαζόταν να μάθω τις παραδοσιακές μεθόδους και τα βασικά τους. Έτσι πίστευα ότι έπρεπε να διορθώσω αυτό το λάθος.       

Αγόρασα το Painter και αποφάσισα να μάθω να ζωγραφίζω σε ψηφιακό περιβάλλον μόνος μου, με στόχο να φτιάχνω εικόνες τόσο εντυπωσιακές οπτικά όσο και η απόδοση του 3D, αλλά με προσωπικότητα και περισσότερη ζωντάνια. Το καλύτερο ήταν ότι το υπόβαθρό που είχα αποκτήσει με το 3D, με βοήθησε πραγματικά όσον αφορά στο modeling, το texturing και το φωτισμό του 2D. Όταν ζωγραφίζω κάτι, το φαντάζομαι σχεδόν σαν μια σκηνή σε 3D, σμιλεύω τα γεωμετρικά σχήματα της εικόνας και προσθέτω texture (υφή) και φωτισμό. Η δουλειά είναι σχεδόν παρόμοια. Παρόλα αυτά, δεν έχω εγκαταλείψει το 3D. Για παράδειγμα, σκιαγραφώ την προοπτική και ζωγραφίζω από πάνω της. Επίσης, χρησιμοποιώ το Ζ-brush, ένα καταπληκτικό πρόγραμμα που δίνει ελπίδες για το τι μπορεί να κρύβει το μέλλον για τις εφαρμογές του 3D.            

CGC: Διαβλέπεις μια τάση στην οποία η ψηφιακή δουλειά του 2D «κλέβει», κατά κάποιο τρόπο, την παράσταση από το 3D στη βιομηχανία μας; 

Daryl: Αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον. Σήμερα υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που περιφρονούν πολύ περισσότερο την ψηφιακή ζωγραφική από ότι συνέβαινε στο παρελθόν. Νομίζω ότι, ίσως, το 3D γίνεται τόσο κοινότοπο που δεν είναι εύκολο να εκπλαγούν οι άνθρωποι από την απόδοσή του. Την πρώτη φορά που είδα κάτι σε απόδοση GI έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Τώρα είναι τόσο κοινότοπο που ο παράγοντας «έκπληξη» για κάτι που φαίνεται αληθινό αλλά μη αληθινό, έχει χάσει λίγο τη μαγεία του. Αυτό που πραγματικά αφήνει έκπληκτο το κοινό είναι το περιεχόμενο της καλλιτεχνικής δουλειάς και όχι το αν κάτι φαίνεται αληθινό. Γενικότερα, πιστεύω, ότι αυτό είναι δύσκολο να επιτευχθεί. Δεν μπορείς, απλά, να κάνεις κάτι που να έχει την αληθοφάνεια της φωτογραφίας και να περιμένεις από το κοινό να μείνει με το στόμα ανοιχτό, χρειάζεται και κάτι παραπάνω. Για το λόγο αυτό, κατά τη γνώμη μου, οι καλλιτέχνες που δουλεύουν σε 2D έχουν ένα πλεονέκτημα. Επειδή μπορούν να δουλέψουν τόσο γρήγορα, και με τόσες πολλές παραλλαγές, προσθέτουν όλο και περισσότερα στη δουλειά τους. Έτσι, καταλήγεις σε κάτι που είναι πολύ κοντά σε αυτό που φαντάστηκε αρχικά ο καλλιτέχνης, και το οποίο αποτυπώνεται καλύτερα.

CGC: Υπάρχουν κάποιες αποχρώσεις που προτιμάς, όταν ξεκινάς μια καινούρια δουλειά; 

Daryl: Όχι απαραίτητα. Μου αρέσει να αρχίζω σκιαγραφώντας μεγάλες μάζες χρωμάτων και σχημάτων, και μάλλον έχω μια τάση προς σκοτεινά και ουδέτερα χρώματα. Προτιμώ να εξελιχθεί το σχέδιο από μόνο του, με ιδέες που θα προκύψουν απροσδόκητα στην πορεία, και αυτό ίσως επειδή δε μου αρέσει να παίρνω άμεσα μεγάλες αποφάσεις.          

CGC:  Πες μας για τη διαδικασία που ακολουθείς όταν δημιουργείς, πως μετατρέπεις έναν άδειο καμβά σε ένα ολοκληρωμένο χρωματικό αριστοτέχνημα;

Daryl: Για να το εξηγήσω απλούστερα, αρχίζω πάρα πού απλά και το βελτιώνω σταδιακά μέχρι να ικανοποιηθώ από το αποτέλεσμα. Είναι σαν να χτίζεις ένα σπίτι. Ξεκινάς με τα θεμέλια, με πολύ απλά σχήματα και χρώματα, και συνεχίζεις. Δημιουργώ ένα πολύ low rez file και επιλέγω μια μεγάλη βούρτσα. Αυτή είναι μια διαδικασία σχεδόν αφαιρετική, κατά την οποία προσπαθείς να βρεις τη συνολική ισορροπία του σχεδίου και το σημείο εστίασης. Επιπλέον αποτελεί ένα πολύ πειραματικό στάδιο, αφού τις περισσότερες φορές, έχω μόνο μια αμυδρή ιδέα για το τι προσπαθώ να ζωγραφίσω.

Από εκείνο το σημείο, αρχίζω να σκιαγραφώ τις μεγάλες μάζες που θα φτιάξουν τις φιγούρες οι τα αντικείμενα. Αυτές οι γραμμές είναι ακατέργαστες και το μόνο που έχουν, είναι η σκιαγράφηση του βασικού φωτισμού. Σε αυτό το στάδιο μπορώ εύκολα να κάνω αλλαγές στη σύνθεση, και συχνά, καταναλώνω αρκετό χρόνο για να αντικαταστήσω κάποια πράγματα, να τα διαβαθμίσω και γενικότερα να παίξω με την εικόνα.

Τελικά, όταν είμαι ευχαριστημένος με ότι έχω κάνει,  κρατάω ένα προσχέδιο (up-rez) και ασχολούμαι με τις λεπτομέρειες. Σε εκείνο το σημείο αρχίζω πραγματικά να σμιλεύω τις φόρμες, και στη συνέχεια, προσθέτω όλες τις μικρές λεπτομέρειες, όπως ρούχα/οπλισμός κλπ. Το επόμενο βήμα είναι η εξισορρόπηση συγκεκριμένων  σημείων της εικόνας – όπως και στο προηγούμενο στάδιο, που προσπαθούσα να φέρω σε ισορροπία όλο το σκηνικό.  Εδώ, μεγάλη σημασία αποκτά ο σχεδιασμός, γιατί προσπαθώ να κάνω την εικόνα να φαίνεται λειτουργική και ταυτόχρονα να γίνεται αντιληπτή. Προσπαθώ να ζωγραφίζω από το σκοτάδι στο φως, έχοντας πάντα στο μυαλό μου την πηγή του φωτός. Αυτή η διαδικασία μπορεί να έχει διάρκεια. Για μια εικόνα print res πιθανόν να επαναλάβω τη διαδικασία και να κάνω up-rez για να τη δέσω καλύτερα. Στο τελικό στάδιο, θα παίξω με την αντίθεση και τα χρώματα της σκηνής, ώστε να καταφέρω να παρουσιάζω κάτι πραγματικά αξιόλογο.         

CGC: Ποια είναι για σένα η μεγαλύτερη πηγή έμπνευσης όταν δουλεύεις πάνω σε ένα δικό σου project;

Daryl: Δε μπορώ να πω με σιγουριά από πού έρχεται η έμπνευση, αλλά νομίζω ότι έχει πολλές πηγές. Μπορεί να με εμπνεύσει ένα βιβλίο ή οι βραδινές ειδήσεις στην τηλεόραση ή ένα τραγούδι. Όταν ζωγραφίζω, ακούω συνεχώς μουσική και αυτό με βοηθά να αντλώ από τη διάθεσή μου για να μπορέσω να δημιουργήσω. Όσο πιο σκοτεινή και μελαγχολική είναι η μουσική, τόσο το καλύτερο.

CGC: Ποιες δουλείες απολαμβάνεις περισσότερο, σε επαγγελματικό επίπεδο;

Daryl: Οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να μου δίνει την ελευθέρια να δημιουργήσω. Εκτός από αυτό, το αγαπημένο που είδος είναι η επιστημονική φαντασία και η φαντασία, οπότε οτιδήποτε σχετικό είναι πάντα διασκεδαστικό. Ως εμπορικός καλλιτέχνης, πιστεύω ότι πρέπει να είμαι ανοιχτός σε οποιαδήποτε δουλειά, απλά επειδή ζω από αυτό, και επειδή πρέπει να είμαι έτοιμος για όλα. Η δουλειά μου είναι να κάνω όμορφο κάτι που μπορεί να μου φαίνεται βαρετό. Για αυτό πληρώνομαι και είμαι σίγουρος ότι όλοι οι καλλιτέχνες έρχονται αντιμέτωποι με αυτή την κατάσταση.

CGC: Έχεις φιλοδοξίες όσον αφορά στον κινηματογράφο;

Daryl: Νομίζω ότι είναι φυσικό να θελήσω να εξερευνήσω αυτόν τον τομέα κάποια στιγμή στο μέλλον, αλλά δεν είναι και κάτι που με κρατάει ξύπνιο τα βράδια. Πιστεύω ότι οι ταινίες (όπως και η βιομηχανία των video games)  έχουν αποκτήσει μεγαλύτερη αίγλη από ότι έχουν στην πραγματικότητα, και όταν όλα αυτά τα βλέπεις συνοπτικά, μια δουλεία μοιάζει πολύ με κάποια άλλη.  Νομίζω ότι αν βρισκόμουν μπροστά σε  μια δουλειά που θα ήθελα πολύ να κάνω, τότε θα την διεκδικούσα πολύ δυναμικά.

CGC: Που θα ήθελες να βρίσκεσαι μετά από 5 χρόνια;

Daryl: Καλή ερώτηση, αν και δεν ξέρω ούτε τι θα κάνω το επόμενο σαββατοκύριακο! Φαντάζομαι ότι θα προσπαθήσω να δουλέψω ως ελεύθερος επαγγελματίας. Νιώθω σαν να βρίσκομαι στην κορυφή του παγόβουνου σχετικά με την ψηφιακή ζωγραφική, κι έτσι δεν ξέρω που θα με βγάλει.

Οι ευχαριστίες μας στον Daryl Mandryk που αφιέρωσε το χρόνο του για να απαντήσει σε όλες μας τις ερωτήσεις.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Martin McKenna Martin Bland »