Alan Lee

Links:
Κατηγορία Artists
Πέμπτη, 08 Νοεμβρίου 2018 Διαβάστηκε 24 φορές
Τεύχος 02 | Bitter Squid

Gallery

«Ήμουν πολύ τυχερός που μπόρεσα να πάω σε ένα σχολείο στο οποίο η τέχνη διδασκόταν ως ειδικό μάθημα». Η εμπειρία αυτή ωρίμασε τον Alan και  πολύ σύντομα συνειδητοποίησε με τι ακριβώς ήθελε να ασχοληθεί : «Συνέλλαβα για πρώτη φορά την ιδέα να γίνω εικονογράφος όταν ήμουν 15 χρονών». 

Στη νεαρή ηλικία των 16, έδωσε εξετάσεις και πέρασε στο Ealing Art School όπου σπούδασε γραφιστική με ειδίκευση στην εικονογράφηση.  Πρακτικά, λέει ο Alan γελώντας, αυτό σήμαινε ότι «Ενώ όλοι οι άλλοι ήταν πολύ απασχολημένοι με τη διαφήμιση, εγώ είχα μείνει μόνος μου σε μια γωνιά να εικονογραφώ Ιρλανδικούς μύθους».

Παρόλα αυτά δεν ένιωθε ότι βρισκόταν στο περιθώριο: «Ήταν καταπληκτικά!» επισημαίνει, όχι όμως υπό την έννοια ότι μάθαινε να ζωγραφίζει με πολλούς τρόπους. Για κάποιον που είναι νέος και άβγαλτος, η σχολή  μοιάζει με επικίνδυνο τόπο. « Ήταν, απλά, το σωστό μέρος και η κατάλληλη στιγμή για να ασχοληθώ με αυτά που με ενδιέφεραν», λέει ο Άλαν.         

Νερομπογιά  

 Η αγάπη του Alan για τη νερομπογιά μπορεί να εντοπιστεί στην πρώτη του συνάντηση με τον Edmund Dulac. « Πρέπει να ήμουν περίπου 20 χρονών και θυμάμαι ότι είχα μείνει έκθαμβος». Η δουλειά του Dulac, ο οποίος, συχνά, παρουσίαζε θέματα βασισμένα στη φαντασία και στους μύθους, συνεπήρε τον Alan, αφήνοντας του την αίσθηση  ότι υπήρχαν και για εκείνον πιθανότητες. Όμως και μια άλλη πόρτα θα άνοιγε μπροστά του.

 «Η αποκάλυψη για εμένα έγινε όταν βρήκα ειδικό χαρτί για νερομπογιά  και είδα πόσο διαφορετική ήταν η απόδοσή της σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη επιφάνεια. Είδα την αλληλεπίδραση του χρώματος με το χαρτί». Μέσα από αυτή την εμπειρία οι προσδοκίες του Alan εκπληρώθηκαν : « Όταν δουλεύεις το υγρό με το υγρό, συμβαίνουν πράγματα που δεν τα περιμένεις και στα οποία πρέπει να ανταποκριθείς άμεσα. Είναι κάτι σαν διάλογος».

Αυτός είναι ο λόγος που ο Alan έγινε γνωστός ως ο ειδήμων της νερομπογιάς. «Προτιμώ τους παραδοσιακούς τρόπους», λέει ο ίδιος. «Μολύβι, νερομπογιά και κάρβουνο…όλα αυτά μου αρέσουν πάρα πολύ». Σήμερα όμως, χάρη στη συνεργασία του με τον  Peter Jackson στο Lord of the Rings, ο Alan Lee δουλεύει σε ψηφιακό περιβάλλον.     

Ψηφιακός κόσμος

Όταν δούλευε για τον Peter Jackson στο Lord of the Rings, πράγμα που θα τον οδηγούσε αργότερα στον να κερδίσει ένα βραβείο της Ακαδημίας, του ζήτησαν να ζωγραφίσει σε ένα εντελώς ξένο για αυτόν μηχάνημα. «Ούτε e-mail δεν είχα, μέχρι εκείνη τη στιγμή» θυμάται. «Αλλά ήταν το ιδανικό περιβάλλον για να μάθω».       

Τα πρώτα δείγματα που σχεδίασε στο Photoshop είχαν μια μοναδική επίδραση στον καλλιτέχνη. «Στα πρώτα μου σχέδια τα χρώματα κατέληξαν να μοιάζουν με χρώματα νερομπογιάς γιατί είχα την τάση να δουλεύω με τόνους. Δούλευα, κυρίως, στο  30 τοις εκατό περίπου και τα έφτιαχνα μισούς half-tones». Ήταν, δηλαδή, πανεύκολο. 

Η εξήγηση που δίνει γι’αυτό είναι η εξής: «Έχω, πάντα, την αίσθηση ότι αν προσπαθείς να κάνεις την ψηφιακή σου δουλειά να μοιάζει με νερομπογιά, τότε ίσως είναι καλύτερο να χρησιμοποιήσεις στην πραγματικότητα νερομπογιά». Έτσι ο Alan άρχισε να εξερευνά:  

« Για εμένα ήταν αποκάλυψη όταν έμαθα ότι και άλλοι καλλιτέχνες χρησιμοποιούσαν υπολογιστή, και τότε απλά έμεινα άναυδος από αυτό που γινόταν».    

Τόλκιν

Για να μάθουμε πως κατέληξε ο Alan στη Νέα Ζηλανδία, πρέπει να γυρίσουμε μερικά χρόνια πίσω. « Διάβασα για πρώτη φορά το Lord of the Rings όταν ήμουν 17 χρονών, και πιστεύω ότι είναι η καλύτερη ηλικία για να ανακαλύψει κανείς τον Τόλκιν». Και αυτό είχε μια μακροχρόνια επιρροή στον καλλιτέχνη που άνθιζε μέσα του. « Μετά την ανάγνωση των βιβλίων, ζούσα για μήνες μέσα σε αυτόν τον κόσμο».

Στο κολλέγιο ο Alan άρχισε να φτιάχνει μια «Τολκινική» καλλιτεχνική δουλειά, αλλά τίποτα που να βασίζεται εξολοκλήρου στα βιβλία. Στη συνέχεια, μετά την αποφοίτησή του, η πρωταρχική του φιλοδοξία ήταν να βγάλει τα προς το ζειν δουλεύοντας ως εικονογράφος, πράγμα του τον οδήγησε στη δημιουργία εξώφυλλων για βιβλία: «Και πολλά εξώφυλλα για ρομαντικά μυθιστορήματα». Τότε- γύρω στο 1970 – ήταν η εποχή που ο Alan βρήκε ατζέντη στην εταιρία Artists Partner και γνώρισε τον Brian Froud.

Το 1978 ο Alan και ο Brian έκαναν την υπέρβαση με την έκδοση του βιβλίου Faeries, και ενώ αυτό ώθησε τον Brian να κάνει το The Dark Crystal, ο Alan επικεντρώθηκε στα μυθικά θέματα. « Μετά το Mabinogion, το επόμενο βιβλίο που έκανα ήταν το Castles, μια ματιά στα κάστρα των θρύλων». Φυσικά αυτή η δουλεία κληροδότησε μερικά κάστρα στον Τόλκιν.

Συμπωματικά, το Castles εκδόθηκε από τους Allen και Unwin. «Έτυχε να είναι οι εκδότες του Τόλκιν εκείνο το διάστημα», εξηγεί ο Lee. Αν και του πήρε λίγο χρόνο, το επόμενο βήμα ήταν η εικονογραφημένη έκδοση του LOTR. « Η πλευρά του Τόλκιν, πάντα υποτιμούσε αυτή την ιδέα, αλλά έκανα μερικά δοκιμαστικά σχέδια και μου έδωσαν το πράσινο φως»!

Κινηματογραφικός αστέρας

Έτσι ο Alan έγινε concept designer οπτικών εφέ στην εταιρία WETA με μια παραγωγή 2,500 σχεδίων για τον Τόλκιν σε διάστημα έξι χρόνων. «Έμαθα πάρα πολλά μέσα από αυτή τη διαδικασία», λέει. «Οι δυνατότητες που δίνει μια ταινία είναι τεράστιες». Και η διαδικασία είναι πολύ διαφορετική.

«Τα σχέδια στη Νέα Ζηλανδία, έγιναν για να απεικονίσουν μια ιδέα», λέει ο Alan. « Μου αρέσει πολύ όταν η εικονογράφηση έχει και έναν άλλο σκοπό, άρα δεν δίνεις, στην πραγματικότητα, και πολύ μεγάλη σημασία στην αισθητική». Υποστηρίζει ότι τα σχέδια δουλεύονται, «αλλά από τη στιγμή που γίνονται τόσο γρήγορα και τόσο ελεύθερα, σημαίνει ότι δεν έχουν δική τους συνείδηση».

Τα έξι χρόνια πέρασαν πολύ γρήγορα και το γεγονός αυτό δεν του προκάλεσε έκπληξη. «Ένιωθα σαν να μην είχε περάσει ούτε μια ημέρα όταν μπήκα στο αεροπλάνο της επιστροφής». Αλλά στην χειραποσκευή του καλλιτέχνη, ανάμεσα σε άλλα πράγματα, φώλιαζε ένα περιζήτητο απόκτημα: ένα Βραβείο της Ακαδημίας.

Ένας λαγός στους προβολείς

«Ήταν καταπληκτικό και πραγματικά πολύ παράξενο». Τη βραδιά που το The Return of the King σάρωσε όλα τα Όσκαρ, ο Alan ήταν μαγεμένος: «Ήμουν πανέτοιμος για αυτή την εμπειρία. Δεν είχα σκοπό να γίνω κυνικός ούτε στο ελάχιστο. Ήθελα απλά να απολαύσω την κάθε στιγμή, και το έκανα».

Ο Alan προτάθηκε μαζί με τον Grant Major και τον Dan Hannah. «Έχεις 45 δευτερόλεπτα πριν σε αρπάξουν απότομα από τη σκηνή κι έτσι αποφασίσαμε ότι αν κερδίζαμε, θα είχαμε 15 δευτερόλεπτα ο καθένας στη διάθεσή του». Η σειρά για αυτά τα 15 δευτερόλεπτα ήταν η εξής: « Πρώτα ο Grant, μετά ο Dan και μετά εγώ που θα ευχαριστούσα τον Peter». Η κατηγορία στην οποία διαγωνιζόταν ο Alan ήταν ανάμεσα στις πρώτες υποψηφιότητες και για γι’αυτό μέχρι εκείνη τη στιγμή το LOTR και ο Peter Jackson ήταν απλώς υποψήφιοι για όσκαρ.

«Ο Grant άρχισε να μιλάει ενώ εμείς κοιτάζαμε όλο αυτό το κοινό που δεν μπορείς να διακρίνεις στην πραγματικότητα, αλλά ξέρεις ότι εκεί μέσα βρίσκονται όλες αυτές οι διασημότητες». Νιώστε την ένταση: «Ακριβώς πίσω μας ήταν η Angelina Jolie και ο Grant φαινόταν ότι δεν θα σταματήσει ποτέ».

Τελικά ήρθε η σειρά του Alan, « Είπα κάτι για τον Peter , μετά κοίταξα την αίθουσα και είδα μια τεράστια πινακίδα στη μέση του θεάτρου». Προφανώς ήταν κάποιο σημάδι για να ολοκληρώνουν σιγά-σιγά, «Αλλά στην πραγματικότητα έγραφε ‘Τελειώστε Το Τώρα’»! Αυτό έκανε και τα υπόλοιπα απλώς ξεχάστηκαν. 

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Gerardo Νεκτάριος Ντεληγιώργης »